Thursday, December 24, 2009

വെളിച്ചവും സത്യവും






വെളിച്ചവും സത്യവും
15.07.05


ഗുരുക്കന്മാര്‍ പറഞ്ഞത്
തായ് വേര് മറക്കരുതെന്നാണ്‌
പക്ഷെ എന്റെ തായ് വേര്  
ഞാന്‍ വെട്ടിമാറ്റിയിരുന്നു.  


എന്റെ മുന്‍പില്‍‍ ‍ ‍  
തായ് വേര്  തേടി പോകുന്നവര്‍
ചിരിക്കുന്ന, സന്തോഷിക്കുന്ന
മുഖംമൂടിയണിഞ്ഞവര്‍ ‍    

കൂര്‍ത്ത കുന്തമുനകള്‍
നെഞ്ചില്‍ തറഞ്ഞപ്പോള്‍   
തായ് വേര് വിട്ടു, നോവിന്റെ
മരുഭൂമിയിലേക്ക് എത്തിയോര്‍...


എന്റെ ചെടിക്കായ് ഞാന്‍
തായ് വേരായി തണലായി
കടലിലെ ഓലങ്ങളിലെ
ചെറിയൊരു ജലബിന്ദുവായ്‌

നോവിന്റെ സൂചി മുനകള്‍
തരച്ചപ്പോഴും ഞാന്‍ കരഞ്ഞില്ല
വേദനിച്ചില്ല; എന്റെ ഹൃദയം
ഞാന്‍ അവിടെ മറന്നു വച്ചിരുന്നു

എന്റെ മുന്‍പില്‍ മൂന്നു സത്യങ്ങള്‍;
വിശപ്പ്‌, ഭാവി പിന്നെ എന്റെ നിഴലും.
എന്നെ ചിരിപ്പിച്ചു , കരയിപ്പിച്ചു
നാടകമാടുന്നോര്‍

കാടുകള്‍ മരക്കൂട്ടമല്ലെന്നും 
നിഴലുകള്‍ സത്യമല്ലെന്നും...
എന്റെ പാഠപുസ്തകത്തിലെ
ഒഴിഞ്ഞ താളുകള്‍ കുറഞ്ഞു വന്നു.

മനസ്സ് കൊണ്ട് കണക്കു കൂട്ടുന്നത്‌
വെറുതെയായി, മുകളിലെ കണക്കു
സമവാക്യങ്ങളുടെ സഹായമില്ലാതെ
എന്റെ മുന്‍പില്‍ കാണിച്ചു തന്നു.


ഞാന്‍ പുസ്തകം കീറിയെരിഞ്ഞതും
അതുകൊണ്ടായിരുന്നു;  ആ കഷണങ്ങള്‍
എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു,  സ്നേഹത്തിന്റെ
പൂമ്പാറ്റകളായി, മുകളിലേക്ക് ... പതുക്കെ ...

Sunday, December 20, 2009

ആത്മഹത്യ

ആത്മഹത്യ  
22.07.05

അയാള്‍ മരിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. തന്റെ  സ്വര്‍ണ്ണമാലയും വാച്ചും പണപ്പെട്ടിയും അയാള്‍ പാലത്തിന്റെ  കൈവരിയില്‍ വച്ചു. മൊബൈല്‍ഫോണില്‍ നിന്നും ആശുപത്രിയിലേക്കും ഫയര്‍ഫോര്സിലേക്കും വിളിച്ച ശേഷം, അരയില്‍ ‍ വീര്‍പ്പിച്ച റബ്ബര്‍ ടുബുമായി അയാള്‍ പുഴയിലെ ആഴം കുറഞ്ഞ ഭാഗത്തേക്ക്‌ ചാടി .....

ക്ഷമിക്കണം, പറയാന്‍ മറന്നു; അയാള്‍ ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു.

Saturday, December 19, 2009

നിന്നെയും കാത്ത്

നിന്നെയും കാത്ത്  
(26th Sept 2005)



എന്റെ മുറ്റത്തെ നിശാഗന്ധി  
ഇപ്പോഴും പൂക്കാറുണ്ട് നിനക്കായി,

നിനക്ക് മാത്രം ...
നീ വരുമെന്ന് വെറുതെയോര്‍ത്തു.

നീള്‍വഴിയിലെ വെള്ളാരംകല്ലുകള്‍
എന്റെ കൂടെ നിന്നെയും കാത്ത് ..
അഹല്യയെ  വെല്ലാനുറച്ച മട്ടില്‍
തണുത്തുറഞ്ഞു ...


നീലവിരിയിട്ട ജാലകത്തിനപ്പുറം
തേന്മാവിന്റെ ചില്ലയില്‍
രണ്ടു കുയിലുകള്‍; കുറുകിയ കണ്ണുമായി
ഇതുവരെ പാടാത്ത പാട്ടുമായ് ...


ഞാനെന്റെ  ഹൃദയം മാത്രമായ് ,
ക്ഷമിക്കണം അതെന്റെതല്ല,  നിന്റേതു തന്നെ.
എന്റെ കയ്യിലെ പനിനീര്‍പ്പൂവിന്
അതിന്റെ ചെടിയും അവകാശം പറഞ്ഞു.

Friday, December 11, 2009

യുവത്വത്തിന്റെ മേള

യുവത്വത്തിന്റെ മേള
ഗിനി ഗംഗാധരന്‍
(ചലച്ചിത്ര മേളയുടെ വാര്‍ത്തയും പടവും കണ്ടപ്പോള്‍ തോന്നി, പഴയ ഈ പോസ്റ്റ് ഒന്നു കൂടി കാച്ചിയേക്കാം എന്ന്. വായിച്ചവര്‍ ക്ഷമിക്കുക)
അനന്തപുരി എന്നാല്‍ കാഴ്ചകളുടെ പൂരപ്പരമ്പാണ്. ഇങ്ങു സേക്രടരിയേട്ടില്‍ നിന്നും തുടങ്ങുന്ന ജനപ്രധിനിധികളുടെ walkout പോലുള്ള കലാപരിപാടികള്‍, പോരാഞ്ഞ് അതിന് മുന്നില്‍ ഭരണ-പ്രതിപക്ഷ ഭേദമില്ലാതെ കുടില് കെട്ടി സമരം, 'ഉണ്ടും ഉറങ്ങിയും' നിരാഹാരസമരം, അവസാനം പോലീസ് വക 'വിശാലമായ' കുളി, അങ്ങനെ പോകുന്നു. ഇച്ചിരി മാറി ബേക്കറി ജംഗ്ഷനില്‍ ചെന്നാല്‍ ഈയിടെ ശാപമോക്ഷം കിട്ടിയ ഫ്ലൈ-ഓവര്‍ തൂണുകളെ കാണാം. ഇനി മഴക്കാലതാനെന്കില്‍ പോകാന്‍ ഏറ്റവും നല്ല സ്ഥലം തമ്പാനൂരോ കിഴക്കെകോട്ടയോ ആണ്. ഒരു തോണി കൂടി ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഈ 'ജലപാത' വഴി ഒരു മണ്‍സൂണ്‍ ടൂറിസവും ആകാം. ചാല വഴി പോയാല്‍ വിജനമായ വഴിയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്തതിന്റെ ഒരു ത്രില്‍ തീര്ച്ചയായും കിട്ടുകേം ചെയ്യും. സ്ഥലപുരാണം പിന്നോരിക്കലാവാം അല്ലെ. തല്‍ക്കാലം വന്ന കാര്യം പറയാം.

കാഴ്ചകളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ മറ്റൊരിടത്തും കാണാന്‍ കഴിയാത്ത ഒന്നാണ് ഇവിടുത്തെ ചലച്ചിത്രമേളകള്‍. റോമന്‍ പോലന്‍സ്കിയെയും രോബെര്ടോ ബെനിഗ്നിയെയും ഡാനി ബോയ്ല്‍നെയും പിന്നെ അടൂര്‍, ടി വി ചന്ദ്രന്‍ തുടങ്ങിയ നമ്മടെ സ്വന്തം അണ്ണന്‍മാരെ കുറിച്ചും വാ തോരാതെ പറഞ്ജോണ്ടിരിക്കുന്നവര്‍; അവരെ അയലത്തെ ചന്ദ്രേട്ടനായും ഡാനി അമ്മാവനായും കണ്ടു സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍. 'കലാഭവനിലും' 'കൈരളിയിലും' 'ശ്രീ'-യിലും ഊണും ഉറക്കവും ഉപേക്ഷിച്ചു ലോക ക്ലാസ്സിക്കുകള്‍ കണ്ടു നിര്‍വൃതിയടയുന്നവര്‍. 'ഫോറങ്ങളില്‍' പട വെട്ടി ലോകത്തെ മാറ്റിമറിക്കാന്‍ പുറപ്പെട്ടോര്‍.. ഇവരാണ് ഡെലിഗേറ്റുകള്‍.

പണ്ടൊക്കെ ചലച്ചിത്രമേളകള്‍ക്ക് ചില ഡ്രസ്സ്‌കോഡുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. കുറഞ്ഞത് ഒരു വര്‍ഷമെങ്കിലും കഴുകാതെ, തുടര്‍ച്ചയായി ധരിച്ച ഒരു മുഷിഞ്ഞ ജൂബ്ബ! അതില്ലാതെ മേളക്ക് വരുന്നവന്‍ വെറും കൂതറയാണെന്ന് (തല്‍ക്കാലം ഒരു അച്ചായന്‍ ശൈലി കടമെടുക്കുന്നു) കരുതിപോന്ന നാളുകള്‍. കൂടെ തോള്‍സഞ്ചിയുടെന്കില്‍ വളരെ നന്ന്. പെണ്ണുങ്ങളുടെ കാര്യമാണെങ്കില്‍, തല്‍ക്കാലം ജൂബയില്ലെന്കില്‍ 'അയ്യോ പാവം' തോന്നിക്കുന്ന കോട്ടണ്‍ സാരികളും അനുവദിച്ചിരുന്നു. കൈരളി-ശ്രീ-യുടെ പടവുകളില്‍ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി വീണ്ടും വീണ്ടും രംഗങ്ങള്‍
അയവിറക്കികൊണ്ടിരിക്കുന്നവര്‍.(കഞ്ചാവടിച്ചതാണെന്നൊക്കെ അസൂയക്കാര്‍ പറയും, ചുമ്മാതാ... കണ്ട രംഗങ്ങളൊന്നും മനസ്സിലാവാതെ അന്തം വിട്ടിരിക്കുന്നതാണ് ! ) . ചോള , രോഹിണി ബാറുകളില്‍ നിന്നും വാര്‍ണിഷ്‌ പരുവത്തിലുള്ള 'സൊയമ്പന്‍' സാധനങ്ങളൊക്കെ അകത്താക്കി, 'സാം മെന്ടെസ്സിന്റെ' 'അമേരിക്കന്‍ ബ്യുട്ടി' യെ കുറിച്ചും സ്പില്‍ബര്‍ഗ് സിനിമകളെ കുറിച്ചും സംസാരിക്കാനയിരുന്നു അവര്‍ക്കിഷ്ട്ടം. ബെനിഗ്നിയുടെ 'ലൈഫ് ഈസ്‌ ബ്യുട്ടിഫുള്‍' ഓസ്കാറിനു പിറകില്‍ പോയത് തിരക്കഥയുടെ പിഴവാണെന്ന് പറഞ്ഞുകളഞ്ഞു ചിലര്‍ !.

അതൊക്കെ അന്ത കാലം. മേളയുടെ കലണ്ടറില്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ മറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ചിത്രം പാടെ മാറി. ബോറന്മാരായ അഭിനവബുദ്ധിജീവികളുടെ ഇടയില്‍ നിന്നും മേളയെ രക്ഷിക്കാന്‍ ഒരു പരിധി വരെ യൂത്തിന് കഴിഞ്ഞു . കോളേജ് യൂത്ത് മൊത്തമായും ചില്ലറയായും മേളയുടെ ഭാഗമായി. അങ്ങ് നീലേശ്വരം മുതല്‍ ഇങ്ങു കന്യാകുമാരിയില്‍ നിന്നു വരെ യൂത്ത് ഡെലിഗേറ്റുകള്‍ പറന്നുവന്നു. മുഷിഞ്ഞ ജൂബ്ബയെ പടിക്ക് പുറത്താക്കി, നല്ല സ്റ്റൈലന്‍ ഡ്രെസ്സൊക്കെ ധരിച്ചു, ടക്ക്‌-ഇന്‍ ചെയ്ത സുന്ദര്മാര്‍. ചുരിദാറും ജീന്‍സ്‌-കുര്‍ത്ത വേഷങ്ങളില്‍ സുന്ദരിമാരും. തോള്‍സഞ്ചി, NEWPORT -ന്റെയും DEISEL -ന്റെയും ബാഗുകള്‍ക്ക് വഴി മാറി. ശരിക്ക് പറഞ്ഞാല്‍ മേള മൊത്തമായി യൂത്ത് ഏറ്റെടുക്കുകയായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷങ്ങളില്‍ ഇത്തരം വ്യത്യസ്ത കാഴ്ചകള്‍ മേളയുടെ മാറ്റ് കൂട്ടി. അതിലൊന്നായിരുന്നു സൌജന്യ ഓട്ടോ സര്‍വീസ്. നഗരത്തിലെ കുറച്ചു ഓട്ടോകള്‍ മേള കാണാന്‍ വന്നവര്‍ക്ക് തിയെട്ടരുകളിലേക്ക് സൌജന്യമായി സര്‍വീസ് ലഭ്യമാക്കി. നല്ല കാര്യമല്ലേ അണ്ണാ ?

ചുമ്മാ നമ്മടെ തമിഴ്‌നാട് സര്‍ക്കാര്‍ മാതിരിയൊന്നുമല്ല, കേരള സര്‍ക്കാര്‍ മേളയെ മൊത്തമായും ഏറ്റെടുക്കാരാന് പതിവു. മന്ത്രിമാരൊക്കെ വകുപ്പ് പോലും നോക്കാതെ ഓടി എത്തും. മേളയ്ക്ക് 'തിരി' തെളിയിക്കുന്നത് മുതല്‍ അവാര്‍ഡും പൊന്നാടയും ഒക്കെ വിതരണം ചെയ്തു, വന്ന സായിപ്പിനേം മദാമ്മയേയും വരെ പറഞ്ഞു വിട്ടിട്ടേ അവര്‍ വീട്ടില്‍ പോകൂ. ഇതൊക്കെയല്ലേ ഈ എളിയ ജനസേവകര്‍ക്ക് ചെയ്യാന്‍ പറ്റൂ. വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല മാഷേ, അവിടെ ആ നിയമസഭയില്‍ ദിവസോം ബഹളം വച്ചു, വാക്ക്‌ഔട്ട് ചെയ്തു, നടുത്തലത്ത്തിലിറങ്ങി.. ഓ എല്ലാം ഭയങ്കര ബോറടിയാണെന്നെ.

എങ്കിലും മേളയുടെ 'നേര്‍ക്കാഴ്ചകളായ' ജൂബ്ബ-താടി സ്റ്റൈല്‍ ബുജികള്‍ക്കു വംശനാശം സംഭവിക്കാതിരിക്കാന്‍ പലരും ആത്മാര്‍ഥമായി തന്നെ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്‌. ആ ജൂബ്ബയും തോല്സഞ്ചിയും തൂക്കി, ചോള ബാറില്‍ നിന്നു ഒരു 'നില്‍പ്പനോക്കെ' അടിച്ച് , കൈരളിയുടെ പടികെട്ടുകളില്‍ വീണുറങ്ങാതെ പിന്നെ എന്തോന്ന് മേള സാറേ ! ലോകസിനിമയ്ക്ക് നമ്മളെ കൊണ്ടു എന്തെങ്കിലും ഒരു സഹായമൊക്കെ ചെയ്യേണ്ടേ.

ബ്ലോഗ്കഷണം : മേളയുടെ കാറ്റലോഗ് വാങ്ങി, നല്ല ചൂടന്‍ പടങ്ങള്‍ മാത്രം അടയാളപ്പെടുത്തി, കൊട്ടകയിലെ ഇരുട്ടില്‍ നെടുവീര്‍പ്പിടുന്നോരും 'ഡെലിഗേറ്റുകള്‍്'. ഇവര്‍ ലോകസിനിമയുടെ കാണാക്കാഴ്ചകള്‍ തേടുന്നു എന്ന് മാത്രം.

Sunday, November 29, 2009

ഇന്നു നീ ജൂലിയറ്റ്, ഞാന്‍ റോമിയോ



അവള്‍,
ഇരുണ്ട തെരുവില്‍
മൂന്നാമത്തെ വളവില്‍
വിളക്കുകാലില്‍ ചാരി നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു.

നിറം മങ്ങിയ ഉടുപ്പില്‍,
ചുണ്ടില്‍ നിറം പിടിപ്പിച്ച ചിരി തേച്ചു,
കൈ മാടി വിളിച്ചു....

ചുരുളന്‍ മുടി രണ്ടായി പകുത്തു,
മഷിയെഴുതാത്ത കണ്ണില്‍
ഉറക്കം പറ്റിപിടിച്ചിരുന്നു.

വിലയും സമയവും പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചു;
"ഇന്നു നീ ജൂലിയറ്റ്, ഞാന്‍ റോമിയോ"
വിളറിയ ചുണ്ടില്‍ ഞാന്‍ പ്രണയം തേടി.

ജീവനില്ലാത്ത നിഴലിനെ പേടിച്ചു
പുതപ്പിനടിയില്‍ നൂണ്ടു കയറി,
വറ്റിവരണ്ട നീര്‍ചാലുകള്‍ തേടി.

എനിക്കറിയാം, നിന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ
അല്പ്പായുസ്സും അഭംഗിയും. സാരമില്ല,
ഇന്നെനിക്കിത് കൂടിയേ തീരൂ;
ഞാന്‍ തേടിയ പ്രണയമിതല്ലെങ്കിലും

Sunday, November 22, 2009

പാഴായ 'ഹരിശ്ചന്ദ്രന്‍' ലൈന്‍

പാഴായ 'ഹരിശ്ചന്ദ്രന്‍' ലൈന്‍
ഗിനി ഗംഗാധരന്‍

അല്ലേലും നമ്മളൊക്കെ എപ്പോഴാ നല്ലവരായതു ? പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല, നന്നാവാന്‍ നമ്മള്‍ മാത്രം വിചാരിച്ചാല്‍ പോരല്ലോ. ദേ, കൂടെ ജീവിക്കുന്ന ലെവെന്മാര്‍ക്കും ആ ഒരു വിചാരം ഉണ്ടാകണ്ടേ. ആ പോട്ട്‌, നമ്മളായി, അവരായി, അവരുടെ പാടായി.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞാനും കൂട്ടുകാരനും ഡ്രൈവിംഗ് ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചുള്ള വരവായിരുന്നു. നല്ല നാല് പിള്ളേരെ കണ്ടു നടക്കാനായിരുന്നു പ്ലാന്‍. ദേ വരുന്നു ഒരു ആനവണ്ടി. ബോര്‍ഡ് നോക്കിയപ്പോള്‍ നമ്മടെ സ്ഥലത്തേക്കാണ്‌. എങ്കില്‍ ശരി, പിള്ളേരെ പിന്നെ കാണാം എന്ന് കരുതി നേരെ ചാടി കയറി.

കയറി എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ കയറി എന്നെ ഉള്ളൂ. എങ്ങനെയൊക്കെയോ കാല് കുത്താന്‍ ഇച്ചിരി സ്ഥലം കിട്ടി. അത്രയ്ക്ക് മുടിഞ്ഞ തിരക്ക്. കെ.എസ്.ആര്‍.ടി.സി യെയും അവന്മാരുടെ "പെറ്റി-ബൂര്‍ഷ്വാ നയങ്ങളെ" പറ്റിയുംനാല് തെറി മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു എങ്ങനെയൊക്കെയോ തൂങ്ങി നിന്നു. ഇച്ചിരി കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ബസ്സിനകത്തേക്ക് കയറാം എന്ന സ്ഥിതിയായി.

ഒരു വിധം ട്രപ്പീസ് കളി നടത്തി ബസ്സിന്റെ നടുവിലെത്തി. ആഹാ കൊള്ളാം, നല്ല നാലഞ്ചെണ്ണം അവിടേം ഇവിടോക്കെയായി നില്പ്പോണ്ട്. മരിഭൂമിയില്‍ ഇച്ചിരി മരുപ്പച്ചയോക്കെ ഇല്ലാതെ പിന്നെങ്ങനാ, അല്ലെ ?. ഇതിനിടയില്‍ ഈ തിക്കും തിരക്കും നന്നായി യൂട്ടിലൈസ്‌ ചെയ്യുന്ന ചില അണ്ണന്മാരെയും കണ്ടു.

"ഇക്കണ്ട ശൌര്യമൊക്കെ വീട്ടില്‍ കാണിക്കാതെ, ഇവിടെ കിടന്നു കളിക്കുന്നോടാ മോനേ ?" എന്ന് ചോദിയ്ക്കാന്‍ നാവു പൊങ്ങിയില്ല. എന്നാത്തിനാ കണ്ടവന്മാര്‍ക്ക്‌ കൊട്ടാന്‍ നമ്മള്‍ ചെണ്ടയാവുന്നത്.

നമ്മടെ കണ്ടക്ടര്‍ പിറകില്‍ നിന്നും മുന്നോട്ടു പോകാന്‍ പറഞ്ഞോണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
"എന്തിരണ്ണാ കാണിക്കണത്, ആ തൂണുകളൊക്കെ പിടിക്കാതെ ഇച്ചിരി മുമ്പോട്ടു നിക്കി. ഓ, നിങ്ങളോട് തന്നെ. എന്തിര് പൊള
പൊളാ നോക്കണത് ?.. ഡേയ് ഡേയ് ഇച്ചിരി മുന്നോട്ടു നില്ലടെ.."

എവിടെ, ആരോട് ? ഒരുത്തനും അനങ്ങുന്നില്ല, എന്നാ പിന്നെ നമ്മള്‍ ഇച്ചിരി മുന്നോട്ടു നില്‍ക്കാം എന്ന് നിരീച്ചാല്‍ മുന്നിലുള്ള ലെവന്‍ സമ്മതിക്കുവേല. ഓ അങ്ങോര് ആ പച്ച ചുരിദാറില്‍ കൊളുത്ത് നില്‍ക്കുവാണ്. അടുത്ത ഒരു ട്രപീസു കളിയിലൂടെ ഞാന്‍ വീണ്ടും മുന്നില്‍ കയറി. നോക്കുമ്പോള്‍ നമ്മടെ കൂട്ടുകാരന്‍ അവിടെ വിയര്‍ത്തു കുളിച്ചു നില്‍പ്പൊണ്ട്‌.

"ഗിനിയെ, ടിക്കറ്റ്‌ എടുത്തില്ല. ആ കണ്ടക്ടര്‍ എവിടെ ? അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ ഇറങ്ങണ്ടെ ?"

ശരിയാ, ഇറങ്ങാനുള്ള സ്റ്റോപ്പ്‌ അടുത്തു. കണ്ടക്ടര്‍ ആണേല്‍, അങ്ങ് പുറകില്‍ ഹെഡ്മാഷ് കളിചോണ്ടിരിക്കുവാ.

"ഇറങ്ങിയിട്ട് കാശ് കൊടുക്കാം." ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

മുന്‍വശത്തെ ഡോര്‍ തുറന്നു അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ എങ്ങനെയൊക്കെയോ ചാടിയിറങ്ങി. നേരെ പുറകില്‍ പോയി എത്തിവലിഞ്ഞു കണ്ടക്ടറെ വിളിച്ചു കാശ് കൊടുത്തു.

"ചേട്ടാ രണ്ടു ടിക്കറ്റ്‌. പൂജപ്പുരയില്‍ നിന്നും കേറിയതാ."

ബാലന്‍സ് മേടിച്ചു തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ കണ്ടക്ടറുടെ ആത്മഗതം ഇച്ചിരി ഉറക്കെയായിരുന്നു.
"ഏതെടാ ഈ ഹരിശ്ചന്ദ്രന്‍? "

ആകെ ചമ്മിയെങ്കിലും തിരിഞ്ഞു നടക്കുകയെ വഴിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അല്ലേലും കാശ് കൊടുത്തു കടിക്കുന്ന പട്ടിയെ മേടിക്കുന്നത് നമ്മടെ ഒരു ശീലമാണല്ലോ.

Saturday, October 31, 2009

ബ്രേക്ക്‌, ഗിയര്‍ പിന്നെ ക്ലച്ചും

ബ്രേക്ക്‌, ഗിയര്‍ പിന്നെ ക്ലച്ചും
ഗിനി ഗംഗാധരന്‍

അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞ 19 നു (കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ 2009 സെപ്ടംബര്‍ 19) ഞാന്‍ വീണ്ടുമൊരു സാഹസം കാണിച്ചു. ഫോര്‍ വീലര്‍ ഡ്രൈവിംഗ് പഠിക്കുക; .എപ്പോഴായാലും ലൈസെന്‍സ് എടുത്തു വയ്ക്കുന്നത് നല്ലതാണെന്ന് നമ്മടെ കൂട്ടുകാരും ഉപദേശിച്ചു. എങ്കില്‍ പിന്നെ ഞാനായിട്ട് ഉപേക്ഷ വിചാരിക്കണ്ട ഞാനും കരുതി. വല്ലപ്പോഴും കൂട്ടുകാരുടെ ബൈക്ക് ഓടിച്ചുള്ള റോഡുപരിചയമായിരുന്നു ഒരു ധൈര്യം.

അങ്ങനെ ഞാനും നമ്മടെ കൂട്ടുകാരനും ചേര്ന്നു "പള്ളിക്കൂടത്തില്‍" ചേരുന്നു. "ആശാന്റെ" അനുഗ്രഹം വാങ്ങി, ദക്ഷിണയും കൊടുത്തു നേരെ ഒരു maruthi 800 ന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക്. എന്താണ് ആക്സിലരെട്ടര്‍, എന്താണ് ക്ലച്ച്, ഏത് എപ്പോള്‍ ഉപയോഗിക്കണം എന്നൊക്കെ ആശാന്‍ ക്ലാസ്സ് തന്നു. ഞാന്‍ ആദ്യം തന്നെ ബ്രേക്ക്‌ കൃത്യമായി കണ്ടു വച്ചു. ഒന്നുമില്ലേലും ഡ്രൈവിംഗ് പഠിപ്പിക്കുന്ന ആശാനല്ലേ, അങ്ങോരുടെ ജീവന്‍ എന്റെ കൈയ്യിലല്ലേ. ആ ഒരു വിചാരം എനിക്ക് വേണ്ടേ. അല്ലെ ?.

ചുമ്മാ ആ മൈതാനത്തിലൂടെ കറങ്ങി കളിക്കാം എന്നായിരുന്നു ഞാന്‍ കരുതിയത്‌. പക്ഷെ ഒരു റൌണ്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആശാന്‍ വണ്ടി നേരെ റോഡിലേക്കിറക്കി. ദാണ്ടെ കണ്ട ആനവണ്ടികളും കാറും ലോറീം എല്ലാം കൂടി ആകെ തിരക്ക് പിടിച്ച റോഡ്. ഏതെങ്കിലും സൂപ്പര്‍ ഫാസ്റ്റിന്റെ അടിയിലോട്ട് പോകാനായിരിക്കും എന്റെ വിധി എന്ന് കരുതി ഞാന്‍ ആശാന്‍ പറഞ്ഞ ആക്സിലരെറ്റരും ക്ലച്ചും ഒക്കെ ആഞ്ഞു ചവിട്ടാന്‍ തുടങ്ങി.


എന്റെ മാഷേ, ഈ ഡ്രൈവിംഗ് എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഒന്നുമില്ലെന്നെ, ചുമ്മാ അങ്ങനെ പിടിച്ചിരുന്നാല്‍ മതി. വണ്ടി താനേ ഓടുന്നു, വളവിലും തിരിവിലും ഒക്കെ ഓട്ടോമാറ്റിക്‌ ആയി നില്ക്കുന്നു, വീണ്ടും മുന്നോട്ടു പോകുന്നു. ഇച്ചിരി കഴിഞ്ഞപ്പോഴല്ലേ സംഗതിയുടെ ഒരു ഗുട്ടന്‍സ് പിടി കിട്ടിയത്. ഒരു ലോറി നേരെ പാഞ്ഞു വരുന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍ ഇച്ചിരി ബ്രേക്ക്‌ ചവിട്ടിയെക്കാം എന്ന് കരുതി. ബ്രേക്ക്‌ തപ്പിയപ്പോള്‍ ദാണ്ടെ അത് താനേ അമര്‍ന്നു പോകുന്നു. ഇച്ചിരി ടെക്നിക്കല്‍ ആയി പരിശോധിച്ചപ്പോള്‍ കുറെ കമ്പിയും മറ്റും ഫിറ്റ്‌ ചെയ്തു ആശാന്റെ കാലിനടിയില്‍ സമാന്തരമായി ബ്രേക്ക്‌, ക്ലച്ച് എന്നീ സംഭവങ്ങള്‍ സെറ്റപ്പ് ചെയ്തു വച്ചിരിക്കുകയാണ്. വെറുതെയല്ല വണ്ടി നല്ല സ്മൂത്ത്‌ ആയി ഓടുന്നത്. അപ്പോള്‍ ബ്രേക്ക്‌ ചവിട്ടുന്ന പണി തല്‍ക്കാലം ആശാന്‍ ചെയ്തോളും എന്ന സമാധാനം ആയി. അല്ലേലും എന്നെയൊക്കെ വിശ്വസിച്ചു ആശാനെങ്ങനെ മുന്‍സീറ്റില്‍ ഇരിക്കും, ആ.. അതും നേരാണ്.

അങ്ങനെ രണ്ടാമത്തെ ദിവസമായപ്പോഴേക്കും ഒരു വിധം ബാലന്‍സ് ഓക്കേ ആയി. പിന്നെ ആശാന്‍ ചവിട്ടിയില്ലെലും ഞാന്‍ തന്നെ എല്ലാം ചവിട്ടും എന്ന സ്ഥിതിയായി. മെയിന്‍ റോഡില്‍ വച്ചു മുന്നും പിന്നും നോക്കാതെ ബ്രേക്ക്‌ ചവിട്ടിയപ്പോള്‍, കണ്ട വണ്ടിക്കരുടെയൊക്കെ ചവിട്ടു കിട്ടുമെന്ന സ്ഥിതിയുമായി.

ഏതായാലും പഠനം നല്ല രീതിയില്‍ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. ലൈസെന്‍സ് കിട്ടാത്തത് കൊണ്ടു വണ്ടി ഒറ്റയ്ക്ക് ഓടിക്കാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ. അത് കൊണ്ടു അമ്മായിഅപ്പന്‍ ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്ത BMW ലണ്ടനില്‍ തന്നെ സൂക്ഷിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. വെറുതെ ഇവിടെ കിടന്നു പൊടി പിടിക്കണ്ടല്ലോ.

Tuesday, October 13, 2009

വാഗ്ദാനം അഥവാ വാണിഭം

വാഗ്ദാനം അഥവാ വാണിഭം
ഗിനി ഗംഗാധരന്‍



ഞാനിന്നു രമണനെ കണ്ടു
മുടി മുറിച്ചു, താടിയില്ലാതെ
പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയ 'അംബാസിടെര്‍'
നഗരത്തിലെ അഴുക്കുചാലില്‍

ആദ്യം അയാളെന്റെ ഹൃദയം
ലേലത്തില്‍ വാങ്ങി; കൂടെ എന്നെയും
സ്വര്‍ഗ്ഗം, സ്നേഹം, ഭാവി
വാഗ്ദാനങ്ങള്‍ പലതായിരുന്നു...

എന്റെ ചിത്രശാലയില്‍ ഞാനൊരു
പുതിയ ചിത്രത്തിന്റെ സ്വപ്നം തുടങ്ങി
മഴവില്ലിന്റെ നിറമുള്ള, ആകാശത്തോളം
ഉയര്ന്ന ചില്ലുകൊട്ടാരം

ആടിന്റെ തോല്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോള്‍
ഞാന്‍ പലരുടെതും ആയിരുന്നു
രമണനെ അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍,
അയാള്‍ പുതിയ ലേലത്തിന് പോയിരുന്നു...

(പഴയ താളില്‍ നിന്നും കിട്ടിയത്. 2005 ജൂണ്‍ 12 )

Sunday, June 28, 2009

ആരോഗ്യം നടന്നു നേടുന്നവര്‍

ആരോഗ്യം നടന്നു നേടുന്നവര്‍
ഗിനി ഗംഗാധരന്‍

അനന്തപുരിയില്‍ മ്യുസിയമെന്നാല്‍ വ്യായാമം പോലെ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തു, ആരോഗ്യം മൊത്തമായുംചില്ലറയായും വാങ്ങാന്‍ ആള്‍ക്കാര്‍ 'തിക്കിത്തിരക്കി' നടക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലമാണ്. ഇതിനിടയില്‍ സ്ഥലം കിട്ടാത്തവര്‍അടുത്തുള്ള കനകക്കുന്നു കൊട്ടാരത്തിന്റെ ചുറ്റും നടന്നു 'വ്യായാമം' ചെയ്തു തൃപ്തിപ്പെടും. അല്ലാതെതിക്കിത്തിരക്കി 'നടന്നു' ബഹളമുണ്ടാക്കിയാല്‍ മ്യുസിയം പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെ നടന്നു ശീലമില്ലാത്ത ഏമാന്മാര്‍ഓടിവരും, പിന്നെ അവരുടെ വ്യായാമം തുടങ്ങുകേം ചെയ്യും.

(കടപ്പാട് : ഹിന്ദു ഓണ്‍ലൈന്‍)
പല നടത്തക്കാരെയും നമ്മള്‍ പലപ്പോഴായി കാണാറുണ്ട്. കൈയും വീശി നടക്കുന്നവര്‍, മസ്സില് പിടിച്ചു എയര്‍ വിടാതെ നടക്കുന്നോര്‍, ചെവിയില്‍ ഹെഡ്സെറ്റും തിരുകിവച്ചു സംഗീതത്തിന്റെ ആനന്ദത്തില്‍ താറടിച്ചു, സോറി ആനന്ദതിലാറാടി നടക്കുന്നോര്‍, എതിരെ നടക്കുന്ന ലെവളുമാരുടെ അവിടേം ഇവിടേം നോക്കി നടക്കുന്ന; നടന്നു വഴി തെറ്റുന്ന ചില "ദുര്‍നടത്ത്തക്കാര്‍'', അങ്ങനെ പലരും. പക്ഷെ ഇവിടെ മ്യുസിയത്തിനു ചുറ്റുമുള്ള റോഡിലൂടെ നടക്കുന്നവര്‍ ഇതിലും വലിയ വിഭാഗങ്ങളില്‍ പെടുന്നവരാണ്.

നേര്ച്ചയുള്ളത് കൊണ്ടു മുടങ്ങാതെ വായ്നോട്ടം എന്ന കലാസാംസ്കാരികപരിപാടിക്കായി ഈയുള്ളവനും അങ്ങോട്ടൊക്കെ എത്തിനോക്കാറുണ്ട്. എല്ലാവര്ക്കും മാര്‍ക്ക്‌ കൊടുത്തു, "സംഗതികള്‍" ഒക്കെ പറഞ്ഞു ഇരിക്കുക ഒരു സുഖമുള്ള ഏര്‍പ്പാടല്ലേ ? ചുമ്മാ മുഖം ചുളിക്കണ്ട. എന്റെ മാഷേ ചെയ്യുന്ന കാര്യം അങ്ങ് തുറന്നു പറയുന്നതില്‍ ചമ്മേണ്ട കാര്യമില്ല. അല്ലേലും 'ഉണ്ണിയെ കണ്ടാലറിയില്ലേ ഊരിലെ പഞ്ഞം'.

പലരും തടി കുറയ്ക്കാനും, കുടവയറും ദുര്‍മേദസ്സും മറ്റും മാറാനുമാണ് നടക്കുന്നത് എന്നാണു വെപ്പ്. പക്ഷെ ആ നടപ്പും ശരീരവും കണ്ടാല്‍ പാവം തോന്നും.
"എന്തിന് പാഴ് ശ്രുതി മീട്ടുന്നു, തന്ത്രികള്‍ പൊട്ടിയ തംബുരുവില്‍" എന്ന് അങ്ങോരു പാടിയത് ഇതു കണ്ടിട്ടാണോ എന്നൊരു സംശയം.

വേഷമാണേല്‍ പറയാനുമില്ല. ജോഗ്ഗിംഗ് ഡ്രസ്സ്‌ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു ഓരോന്ന് ഇട്ടുവരുന്നത്‌ എന്തിനാണെന്ന് അവര്ക്കു തന്നെ അറിയില്ല. ചില ചേച്ചിമാരുണ്ട്‌ (അമ്മായി എന്നോ തൈക്കിളവിമാര്‍ എന്നോ ആണ് ശരിക്കും വിളിക്കേണ്ടത്. പക്ഷെ ഇനിയും മ്യുസിയം വളപ്പിലേക്ക് കയറണമെന്നുള്ളതിനാല്‍ ഇച്ചിരി സുഖിപ്പിച്ചു വിളിച്ചേക്കാം.) പാകമല്ലാത്ത ഒരു ചുരിദാറും ഒട്ടും മാച്ച് ചെയ്യാത്ത ജോഗ്ഗിംഗ് ഷൂസും ഇട്ടോണ്ടാണ് വരവ്. നടപ്പാണേല്‍ നമ്മുടെ ഗുരുവായൂര്‍ കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി നടക്കുന്നത് പോലെ (ശരിക്ക് വായിച്ചോണം, ഞാന്‍ 'പോലെ' എന്നേ പറഞ്ഞുള്ളൂ. അല്ലേല്‍ ആ ആനയെങ്ങാനും ഈ ചേച്ചിയെ കണ്ടാല്‍, ഈ പറഞ്ഞ എന്നെ ഓടിച്ചിട്ട്‌ കുത്തിക്കൊല്ലും.) ഉരുണ്ടുരുണ്ട്‌ ഒരു വരവാണ്. ചേച്ചി ഒരു റൌണ്ട് തീരുമ്പോഴേക്കും നമ്മടെ പിള്ളേര്‍ നാലഞ്ച്‌ പ്രാവശ്യം ചേച്ചിയേം വിഷ് ചെയ്തു കടന്നു പോകും. എന്തിനോ എന്തോ, പുള്ളിക്കാരി ഇതൊന്നും മൈന്‍ഡ് ചെയ്യാതെ ഒരു നേര്ച്ച ചെയ്യുന്ന മട്ടില്‍ അങ്ങനെ ഉരുണ്ടു പോകും, സോറി നടന്നു പോകും.

തൊട്ടടുത്ത ചാര്ബെഞ്ചില്‍ കാറ്റു പോകാറായ, ക്ഷമിക്കണം കാറ്റു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരമ്മവന്റെ ആത്മഗതം.
"ഇവളുമാര്‍ക്കൊക്കെ ഇതിന്റെ വല്ല ആവശ്യവുമുണ്ടോ. ചുമ്മാ ഉള്ളതൊക്കെ കാണിക്കാന്‍ ഓരോ വേഷോം ഇട്ടോണ്ട് വരും. ബാക്കിയുള്ളോരുടെ സമാധാനം കളയാന്‍. പണിയെടുക്കാതെ വാരിവലിച്ചു തിന്നുമ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കണമായിരുന്നു, അല്ല പിന്നെ. കുനിഞ്ഞിരുന്നു വീട്ടിലെ പത്ത്‌ പത്രം കഴുകി വച്ചാല്‍ തന്നെ ഈ ദുര്‍മേദസ്സ് താനേ കുറയും. അതെങ്ങനെ, അവിടെ ഇങ്ങനെ കോലം കെട്ടാനും, ആരേം ഇതൊന്നും കാണിക്കാനും പറ്റില്ലല്ലോ.. ശ്രീ പദ്മനാഭാ... നീ ഇതെല്ലാം കാണുന്നുണ്ടല്ലോ അല്ലെ.? "

അവസാനം ശ്രീ പദ്മനാഭനെ കൂട്ട് പിടിച്ചെങ്കിലും ശരിയല്ലേ അമ്മാവന്‍ പറഞ്ഞതു. ഇതിന്റൊക്കെ വല്ല ആവശ്യവുമുണ്ടോ ? വീട്ടിലെ പണി ചെയ്‌താല്‍ തന്നെ നല്ലൊരു വ്യായാമമല്ലേ.

ഇനി ആണുങ്ങളുടെ കാര്യമോ ? തടിയും കൂടി, കുടവയറും കൂടി സംഭവങ്ങള്‍ പലതും നടക്കാന്‍ ഇച്ചിരി ബുദ്ധിമുട്ടൊക്കെ ആകുമ്പോഴാണ് പലരും ഈ പണിക്കു ഇറങ്ങുന്നത്. എവിടെ, പകല് മൂക്കുമുട്ടെ കഴിച്ചു, രാത്രി രണ്ടെണ്ണം വീശി, ഒരു വഴിക്കാകും. അവസാനം വീട്ടില്‍ നിന്നും തള്ളിപറഞ്ഞ്‌ വിടും.
"ദേ മനുഷ്യാ, ഈ കുടവയറും വച്ചോണ്ട് ഇനി എന്റെ അടുത്തോട്ടു വരണ്ട കേട്ടോ." ഡിം . തീര്‍ന്നില്ലേ. ഇതേ ഡയലോഗ് തന്നെ ഇവളുമാര് രാത്രീം പറഞ്ഞാല്‍ എന്ത് ചെയ്യും. അല്ല നമ്മള്‍ എന്ത് ചെയ്യും.. പറ..
പിന്നെ ഇതു തന്നെ ശരണം.

എന്തായാലും ഇത്തരം കാഴ്ചകളൊന്നും കാണാന്‍ വയ്യാഞ്ഞിട്ടോ എന്തോ, തൊട്ടപ്പുറത്തെ മൃഗശാലയില്‍ നിന്നും ഒരു സിംഹവാലന്‍ കുരങ്ങു പോലും ഇപ്പുറത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കാറ് പോലുമില്ല.

വാല്‍ക്കഷ്ണം:
മ്യുസിയത്തിലെ നടത്തത്തെ പറ്റി ഒരു തിരോന്തോരംകാരന്‍ പറഞ്ഞതു.
"എന്തരു പറയാനാണ് പിള്ളേ, മ്യുസിയത്തിലൂടെ ഒരു നാലഞ്ച്‌ റൌണ്ട് നടത്തങ്ങലങ്ങ്‌ നടക്കീന്‍. അമ്മയാണെ കെട്ടാ, അവിടുന്ന് പോവുമ്പം ഏതേലും ഒരു കിളീടെ ഇടം കൈ നിന്റെ വലത്തേ കൈയിലുണ്ടാവും."

Wednesday, June 24, 2009

കറുമ്പന്‍രാത്രി

കറുമ്പന്‍രാത്രി
ഗിനി ഗംഗാധരന്‍

ക്ഷുദ്രജീവികള്‍ക്കിഷ്ട്ടമാണെന്നെ
ഞാന്‍ നിദ്രയുടെ കാവല്‍ക്കാരന്‍
ചങ്ങാതിയായ് ഈ നിലാവും ചന്ദ്രനും,
കുറുകിക്കൊന്ടീ ചീവീടുകളും

പകലെന്റെ ശത്രു,
ഞാനില്ലാത്ത തക്കം നോക്കി,
നിങ്ങളോട് കുശുമ്പ് പറഞ്ഞു,
കറുമ്പന്‍ എന്ന് കളിയാക്കുന്നവന്‍.

നിങ്ങളെനിക്ക് ദുഖത്തിന്റെ നിറമെന്നു പറഞ്ഞു
സങ്കടത്തിന്റെ സമയമെന്നും.
എന്നിട്ടും തെറ്റ് ചെയ്യാന്‍ എന്നെ കൂട്ടുപിടിച്ച്
എന്നെ തന്നെ കുറ്റം പറയുന്നോര്‍.

കഞ്ചാവ് പൊതിയഴിക്കുന്നതും,
ലഹരി പോരാഞ്ഞ്
പെണ്ണിന്‍ മടിക്കുത്തഴിക്കുന്നതും
ഞാനുള്ളത് കൊണ്ടല്ലേ.

എന്നിട്ടും കുറ്റം പറയാന്‍ മടിയില്ലാത്തോര്‍
നിങ്ങള്‍ മനുഷ്യര്‍ തന്നെ, സത്യം;
കുറ്റം ചെയ്യാന്‍ പകല് പോയി,
രാത്രിയാകാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നോര്‍

(9- ലെ സയന്സ് ബുക്കിന്റെ അവസാനതാളില്‍ നിന്നും കിട്ടിയത് - 1998 ജനുവരി 10)

Wednesday, June 17, 2009

അങ്ങനൊക്കെ ചോദിച്ചാല്‍

അങ്ങനൊക്കെ ചോദിച്ചാല്‍
ഗിനി ഗംഗാധരന്‍


നമ്മുടെയൊക്കെ പല്ലിന്റെ എണ്ണം ഏറെക്കുറെ നാവിന്റെ ഉപയോഗം പോലിരിക്കും. ഏത് സമയത്ത് എന്ത് പറയണം എന്നറിയുന്നവര്‍ നന്നേ കുറവാണു. എന്നിട്ടോ, വല്ല തെറ്റും പറ്റിയാല്‍ ചുമ്മാ ദേവിയെ പഴിചാരി വികടസരസ്വതി എന്നും പറഞ്ഞു കൈ കഴുകും. സമയവും സന്ദര്‍ഭവും ആളെയും അറിഞ്ഞു വേണം എന്ത് കാര്യവും പറയാന്‍, അല്ലെ.

എനിക്കും പറ്റിയിട്ടുണ്ട് ഒരു പാടു അബന്ധങ്ങള്‍. എന്തോ ഭാഗ്യത്തിന് ഇതു വരെ തല്ലൊന്നും കൊള്ളേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല. (അതേ, പിന്നൊരു കാര്യം. താഴെ വിവരിച്ച കഥകളിലൊന്നും ഞാനല്ല കേട്ടോ നായകന്‍. അല്ലേലും ഞാനത്രയ്ക്കു തറയാകുമെന്നു നിങ്ങളാരും കരുതില്ല എന്നെനിക്കുറപ്പുണ്ട്.)

ചെറിയൊരു കഥ, ചിലപ്പോള്‍ കേട്ടതായിരിക്കാം. പക്ഷെ നമ്മള്‍ ചിലതൊക്കെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിലുള്ള പിടിപ്പുകേട് ഇവിടെ കാണാം.

ഒരിക്കല്‍ ടുട്ടുമോന്‍ അപ്പൂപ്പനോട്‌ ചോദിച്ചു.
"അപ്പൂപ്പാ അപ്പൂപ്പാ, ഞാനോരൂട്ടം ചോദിച്ചോട്ടെ.?"

"എന്താടാ മോനേ ടുട്ടുടൂ..? നീ ചോദിക്കെടാ ചക്കരെ.."

"അപ്പൂപ്പാ ഞാനെങ്ങനെയാ ഉണ്ടായതു.?"

ഡിം. അപ്പൂപ്പന്‍ ഒന്നു കുഴഞ്ഞെന്കിലും പെട്ടെന്ന് വഴി കണ്ടു.
"അതേ ടുട്ടുമോനേ, മോനെ അച്ചനും അമ്മയ്ക്കും ദൈവം വഴിയില്‍ വച്ചു കൊടുത്തതാ. മനസ്സിലായോ ?"

"ഹും.???..ശരി. അപ്പൊ അച്ചനെങ്ങനാ ഉണ്ടായെ ?"

അത് ശരി, ഇവന്‍ നേരാം വണ്ണം പോകുന്ന ലക്ഷണമില്ല.
"അതേ, അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയും കൂടി നടന്നുവരുമ്പോള്‍ വഴിയില്‍ വച്ചു കിട്ടിയതാ. മനസ്സിലായോ..?"

"അപ്പൊ അപ്പൂപ്പനോ ?"

ദാണ്ടെ, ഇവനെന്നേം കൊണ്ടേ പോകൂ.
" അത് പിന്നെ, അങ്ങനൊക്കെ ചോദിച്ചാല്‍... അപ്പൂപ്പന്റെ..."
"ഞാന്‍ പറയട്ടെ..?" ടുട്ടുമോന്‍ ഇടയ്ക്ക് കയറി പറഞ്ഞു.
"ശരി നീ പറ." അപ്പൂപ്പന്‍ സമ്മതിച്ചു.
"വല്യപ്പൂപ്പന് കളഞ്ഞു കിട്ടിയതല്ലേ..?"
"അമ്പട മിടുക്കാ. നല്ല മോന്‍." "അപ്പൂപ്പന് ആശ്വാസമായി.

ടുട്ടുമോന്‍ അപ്പോള്‍ താടിക്ക് കൈയും കൊടുത്തു വിഷണ്ണനായി നില്‍ക്കുവായിരുന്നു. അപ്പൂപ്പന്‍ ചോദിച്ചു.
"എന്ത് പറ്റി മോനെ..?"
"അപ്പൊ നമ്മുടെ കുടുംബത്തില്‍ ആരും നേരായ വഴിയില്‍ ജനിച്ചിട്ടില്ല അല്ലെ."
അപ്പൂപ്പന്റെ മുഖം എങ്ങനെയെന്നു നിങ്ങള്‍ തന്നെ വരച്ച്ചെടുതാല്‍ മതി.

ഇവിടെ ആര്‍ക്കാ നാവ് പിഴച്ചത്..?

ഇനി മറ്റൊരു കഥകൂടി. ഇതു സംഭവിച്ചതാണോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. ഒരു സുഹൃത്ത് വഴി കേട്ടത് ഇവിടെ പറയുന്നു.
സാങ്കല്‍പ്പികമാണെങ്കിലും നമ്മുടെ നായകന് ഒരു പേരു വേണമല്ലോ. ഹും.... തല്‍ക്കാലം ഇതും നമുക്കു സര്‍ദാര്‍ജിയുടെ തലയില്‍ വച്ചേക്കാം.

ഒരു അവധി ദിവസം. ഭാര്യയുമൊത്ത് ആകെ മൊത്തം ഒന്നു അടിച്ചുപൊളിക്കാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു നമ്മുടെ സര്‍ദാര്‍ജി. ഷോപ്പിംഗ്‌, സിനിമ, കാപ്പികുടി, അങ്ങനെ എല്ലാ, കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലെത്തി.
വീട്ടില്‍ കേറിയ പാടെ അങ്ങോര്‍ ഫുള്‍ റൊമാന്റിക്‌ ആയി. എന്നാല്‍ പിന്നെ ഇന്നത്തെ ദിവസം ഒരു സെക്കന്റ്‌ - ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ്‌ തന്നെ നടത്തിക്കളയാം എന്നങ്ങു തീരുമാനിച്ചു. (ദേ ഇട്ടേച്ചു പോവല്ലേ, സംഗതി അശ്ലീലമൊന്നും എഴുതില്ല മാഷേ. )
സര്‍ദാര്‍ജി ഭാര്യയെ പിടിച്ചു രണ്ടു ഉമ്മയൊക്കെ കൊടുത്തു ബെഡ് റൂമിലേക്ക്‌ നടന്നു.
"കാതല്‍ പിശാശ്‌ , കാതല്‍ പിശാശ്‌".. കൊള്ളാം നല്ല സ്റ്റൈലന്‍ പാട്ടൊക്കെ ഉണ്ട് കേട്ടോ. അങ്ങോരു ഡ്രെസ്സൊക്കെ ഊരിയെറിഞ്ഞു ഒരസ്സല്‍ ദിഗംബരനായി ഭാര്യയെ വിളിച്ചുകൊണ്ടു കട്ടിലില്‍ മലര്‍ന്നു കിടന്നു.

"ട്രീം ട്രീം..." ദാണ്ടെ ഏതോ കട്ടുറുമ്പ് സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെത്ത്തിയിരിക്കുന്നു. ഡോര്‍ബെല്‍ അടിച്ചതാണ് .
"എടിയെ, ആരാന്നു നോക്കിയെ.... ആരായാലും ഞാനിവിടില്ലെന്നു പറ. നാശം "

നമ്മുടെ ചേച്ചി വാതില്‍ തുറന്നു. ആഹ പിരിവുകാരാന്.
"ഇവിടാരും ഇല്ല." ചേച്ചി മുശരഫ്‌ സ്റ്റൈലില്‍ പറഞ്ഞു.
പിരിവുകാര്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ ദാണ്ടെ കിടക്കുന്നു നമാടെ ചേട്ടന്റെ ലൂണാര്‍ ചെരുപ്പ്. അത് ശരി ചേച്ചി നുണ പറയുകയാണ്‌ അല്ലെ.
"പക്ഷെ ചേട്ടന്‍ ഈ സമയത്ത് ഇവിടെ കാണേണ്ടതാണല്ലോ..?"
പറഞ്ഞതും രണ്ടവന്മാര്‍ ചേച്ചിയെ വെട്ടിച്ച് ഉള്ളിലേക്ക് ഒരോട്ടം. ഉള്ളിലത്തെ സ്ഥിതിയോ ?
ദിഗംബര വേഷത്തില്‍ കിടന്ന ചേട്ടന് ചാടിയെനീട്ടു മുഖം മൂടാനെ കഴിഞ്ഞുള്ളു.
'ഛെ ഭാര്യയെ കൊണ്ടു നുണ പറയിപ്പിച്ചത് വലിയ നാണക്കേടായിപ്പോയി. ഇവന്മാര്‍ എന്ത് വിചാരിക്കും. ഒറ്റവഴിയെ ഉള്ളൂ.'
ചേട്ടന്‍ അന്തം വിട്ടു നില്ക്കുന്ന ലവന്മാരോട് പറഞ്ഞു.
"അതേ, ഞാന്‍ ഇവിടുത്തെ ചേട്ടനല്ല കേട്ടോ, അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെയാ. ആരോടും പറയരുത് കേട്ടോ.!!!"

ഇവിടെയും ശേഷം നിങ്ങളുടെ ഭാവനയ്ക്ക് വിട്ടു തരുന്നു.
ഏതായാലും സര്‍ദാര്‍ജിയെ കൊന്നു. ഇച്ചിരി നല്ലത് പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയേക്കാം.

പതിവു പോലെ, ഒരു ബ്രിടീഷുകാരന്‍, ഒരു അമേരിക്കക്കാരന്‍ പിന്നെ നമ്മുടെ സര്‍ദാര്‍ജിയും. മൂവരും കൂടി വെക്കേഷന്‍ അടിച്ച് പൊളിക്കാന്‍ കാട്ടിലേക്ക് നടന്നു. കാടല്ലേ ആരും കാണില്ലല്ലോ എന്ന് കരുതി മൂവരും ദിഗംബര-വേഷത്തിലാണ് നടപ്പ്. (ദാണ്ടെ പിന്നേം കുറച്ചു അശ്ലീലം.).
പെട്ടെന്നതാ എതിരെ നിന്നും നാലഞ്ചു സുന്ദരികള്‍ നടന്നു വരുന്നു. വസ്ത്രം ധരിക്കാനുള്ള സമയമൊന്നും ആര്ക്കും കിട്ടിയില്ല. സര്‍ദാര്‍ജി ഉടനെ മുഖം രണ്ടു കൈകൊണ്ടും പൊത്തിപിടിച്ച്‌ മറച്ചു. മറ്റു രണ്ടു പേരും അവരുടെ രഹസ്യഭാഗങ്ങള്‍ മറക്കാനാണ് നോക്കിയത്.
സുന്ദരികള്‍ കടന്നു പോയപ്പോള്‍ ബ്രിടീഷുകാരനും അമേരിക്കക്കാരനും സര്‍ദാര്‍ജിയുടെ അടുത്ത് വന്നു ചോദിച്ചു.
"അല്ല നിങ്ങളെന്താ വേണ്ട സ്ഥലങ്ങള്‍ മറച്ചുപിടിക്കാതെ, മുഖം മാത്രം മറച്ചതു.?"

സര്‍ദാര്‍ജി പറഞ്ഞു.
"നിങ്ങളുടെ കാര്യം എങ്ങനാണെന്നു എനിക്കറിയില്ല, ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ ആളുകളെ തിരിച്ചറിയുന്നത്‌ മുഖം നോക്കിയാണ്.!!!!!!!!!"
:)


Monday, June 01, 2009

സഹയാത്രികര്‍

സഹയാത്രികര്‍
ഗിനി ഗംഗാധരന്‍

ട്രെയിനില്‍ യാത്ര ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി കൊതിച്ച ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു. ശരിക്കു പറഞാല്‍ Diploma കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷമാണ് ആദ്യമായി ഒരു ട്രെയിന്‍ യാത്ര ഉണ്ടാവുന്നത്. ( അത് Wipro Interview നു വേണ്ടി കൊച്ചിയിലെക്കായിരുന്നു എന്നാണോര്‍മ്മ.) അത് ശരിക്കും ആസ്വദിചെങ്കിലും പിന്നീട് ട്രെയിന്‍ യാത്ര സ്ഥിരമായപ്പോള്‍ ആകെ ബോറായി. പ്രത്യേകിച്ച് തലസ്ഥാനനഗരിയായ തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് മാറിയപ്പോള്‍. മാസത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ നാട്ടിലേക്ക് പോകാന്‍ പോലും മടിച്ചത് ഈ നീണ്ട യാത്ര കാരണമായിരുന്നു. ( എന്ന് വച്ചു പോകാതിരിക്കാന്‍ പറ്റുമോ ? നമ്മളില്ലേല്‍ അവിടെ വല്ലതും നടക്കുമോ ..? ഏത് ..)

പക്ഷെ പിന്നീട് ഈ യാത്രകളും ഞാന്‍ ആസ്വദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. എങ്ങനെയെന്നോ ..? ചുമ്മാ ആള്‍ക്കാരുടെ ചില മാനറിസങ്ങള്‍ അങ്ങ് watch ചെയ്യുക. എന്റെ മാഷേ ഒരു Phd ഗവേഷണത്തിനുള്ള വക അതിലുണ്ടാകും. നമ്മള്‍ എന്തൊക്കെ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്നു എന്ന് സ്വയം ഒരു തിരിച്ചറിവുണ്ടാകാനും ഇതു കൊണ്ടുപകരിക്കും !.

അതിലേറ്റവും രസകരമായ സംഭവങ്ങള്‍ പെണ്ണുങ്ങളെ കാണുമ്പോഴുള്ള ലവന്മാരുടെ ചില കലാപരിപാടികളാണ്. ചില അണ്ണന്മാര്‍ "ഒന്നര" മുതല്‍ "രണ്ടു" സീറ്റ് വരെ കവിഞ്ഞേ ഇരിക്കതതുള്ളൂ. നില്‍ക്കുന്നവന്‍ ഒന്നരക്കാലില്‍ സര്‍ക്കസ്സ് കളിക്കിമ്പോഴും ലവന്മാര്‍ മൈന്‍ഡ് ചെയ്യില്ല. ഇനി ആരെങ്കിലും സീറ്റിനു വേണ്ടി നോക്കുന്നു എന്ന് തോന്നിയാല്‍ കണ്ണുമടച്ചു ഒരൊറ്റ ഇരിപ്പാണ്. പക്ഷെ ഉറങ്ങത്ത്തില്ല; ഈ "ഒന്നൊര" സീറ്റ് ഒരു ചൂണ്ടയാണ്. പക്ഷെ നല്ല ഇരകള്‍ വന്നാല്‍ മാത്രമെ വലിക്കതുള്ളൂ. ഈ ഒന്നൊര കാലില്‍ "കൊക്കിനു" പടിക്കുന്നവനൊക്കെ ആ ചൂണ്ട നോക്കി അങ്ങനെ ഇരിക്കും. ങൂഹും.. ഒരു രക്ഷയുമില്ല. ദാണ്ടെ നമ്മുടെ അണ്ണന്‍ ഇരിക്കുന്നതിന്റെ പൊസിഷന്‍ മാറ്റി ആരെയോ ക്ഷണിക്കുന്നു. ആഹാ വെറുതെയല്ല, ഒരു മഹിളരത്നമാണ് (ഇവനൊക്കെ രത്നമല്ല കരിക്കട്ട കണ്ടാലും ഇതു ചെയ്യും; ഇതിലപ്പുറവും ചെയ്യും.)

ഒന്നൊര സീറ്റിലിരുന്ന അണ്ണന്‍ ചുരുങ്ങി അരസീറ്റിലേക്ക് മാറി. (അതാണ്‌ സ്ത്രീശക്തി എന്നൊക്കെ പറയുന്നതു). നമ്മടെ ചേച്ചി എടുക്കാവുന്നതിലും വലിയ ആ ഭാരം സീറ്റിലേക്ക് ഇറക്കിവച്ചു. എന്നിട്ട് ഒരു ജന്മത്തിലെ മുഴുവന്‍ കടപ്പാടും eye -to-eye (വേണേല്‍ ഐ-ടൂത്ത് എന്ന് പറയാം) അങ്ങ് കൈമാറി. നമ്മുടെ അണ്ണനാണേല്‍ ജീവിതാഭിലാഷം സാക്ഷാല്‍കരിച്ചത് മാതിരി നിര്‍വൃതി അടഞ്ഞിരിക്കുവാണ്.

ഈ സമയം ഒറ്റക്കാലില്‍ നിലക്കുന്നവന്മാരുടെ അവസ്ഥയോ.? %^#$^&@#&%@#$%@%$$#$# (എന്തോ ആ ഭാഗം ടൈപ്പ് ചെയ്തിട്ട് ശരിയാകുന്നില്ല) . എന്തായാലും അണ്ണന്റെ പത്തിരുപതു തലമുറയെ മുന്‍പോട്ടും പിറകോട്ടും അവന്മാര് പ്രാകി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഇത്രയും നേരം തൊടാതെ അരസീറ്റിലിരുന്ന അണ്ണന്‍ പതുക്കെ ഉറക്കം പിടിക്കാന്‍ (അതോ നടിക്കാന്‍ ?) ആരംഭിച്ചു. ഉറക്കത്തിന്റെ ആരോഹണത്തില്‍ ഇരിപ്പും മാറാന്‍ തുടങ്ങി. നമ്മടെ ചേച്ചി പതുക്കെ ഞെങ്ങി ഞെരുങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. അണ്ണനെ സഹായിക്കനെന്നോണം ചേച്ചീടെ അപ്പുറത്തെ അപ്പൂപ്പന്‍ മസ്സില് പിടിച്ചു ഇരിക്കുവാണ്. പിന്നെടെല്ലാം നമ്മള്‍ ഊഹിക്കുന്നത്‌ പോലെ.. സഹി കെട്ട് ചേച്ചി എണീക്കുന്നു, അണ്ണന്‍ ഉറക്കതിലെന്നോണം എണീറ്റ്‌ ക്ഷമാപൂര്‍വ്വം നോക്കുന്നു, വീണ്ടു ഒന്നര സീറ്റിലേക്ക് മാറി അടുത്ത ഇരയെയും കാത്തു ഇരിക്കുന്നു.

സത്യം പറഞാല്‍ എല്ലാവരും ഇത്തരം അണ്ണന്മാരെ കണ്ടു കാണും.(ചിലര്‍ ഇത്തരം അണ്ണന്മാരുടെ റോള്‍ അഭിനയിച്ചും കാണും). എന്തൊക്കെയായാലും മുകളിലെ ലഗ്ഗേജ് ബര്‍ത്തില്‍ കാലും നീട്ടിയിരിക്കുന്ന നമ്മള്‍ക്ക് ഇതൊക്കെയല്ലേ ഒരു രസം.

Wednesday, May 27, 2009

ചാവേര്‍

ചാവേര്‍
ഗിനി ഗംഗാധരന്‍


പോര്‍വിളിയില്ലാതെ
ലക്‌ഷ്യം നോക്കി പായുന്നോര്‍
പറയാനും ചെയ്യാനും ചോരയുടെ
കണക്കു ബാക്കിയുള്ളോര്‍

ഇന്നലെ, നെഞ്ചില്‍ പകയും
അതിന് പുറത്തു ചാവേര്‍ കുപ്പായവുമണിഞ്ഞു,
തെരുവിലെ വീതി കുറഞ്ഞ
മൂന്നാമത്തെ റോഡിലൂടെ വന്നോരിവര്‍.

ഇന്നലെ തെരുവിലെ ഇരുണ്ട മുറിയില്‍ വച്ചു
മുനിഞ്ഞു കത്തുന്ന വെട്ടത്തില്‍ കൈ ചേര്ത്തു,
എന്തിനെന്നറിയാതെ(!) ഇരുട്ടിനെ നോക്കി,
'സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ' പേരില്‍ സത്യം ചെയ്തവര്‍;

ചോര കൊടുത്തു വിപ്ലവം വാങ്ങാന്‍,
ചോരയുള്ളവരെ കൊന്നു
പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങള്‍ മുറുകെ പിടിച്ചോര്‍;
കൂടെ സയനൈഡ് ഗുളികകളും.

ജീവനും ചോരയും വേര്‍പെട്ടു
ജഡങ്ങളുടെ കണക്കെടുക്കുമ്പോള്‍,
ജീവിതം നഷ്ട്ടപ്പെട്ടവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍
(വെറും) 'രക്തസാക്ഷി' യായി മാറാന്‍ കഴിഞ്ഞോര്‍.

ലാഭവും നഷ്ടവും കൂട്ടികിഴിച്ചു,
നേതാക്കള്‍ കണക്കെടുക്കുമ്പോള്‍
അടുത്ത ചാവേര്‍ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു
"നീ ജീവിക്കുന്നു ഞങ്ങളിലൂടെ"

Saturday, May 23, 2009

സംഗീതം ഒരു വലിയ 'കൊക്കയാണ്'

സംഗീതം ഒരു വലിയ 'കൊക്കയാണ്'
ഗിനി ഗംഗാധരന്‍

ചുമ്മാ പറഞ്ഞതല്ല. അത് വലിയൊരു 'അഗാധ ഗര്‍ത്തമാണ്'. അതിലേക്കു അങ്ങ് ഇറങ്ങുമ്പോഴാണ് ശരിക്കുംവിവരമറിയുന്നത്. കഴിഞ്ഞ മാര്‍ച്ചില്‍ അങ്ങനൊരു ഗര്‍ത്തത്തില്‍ ഞാനും വീണു. ചുമ്മാ നടന്നു പോകുമ്പോള്‍ വീണതല്ല മാഷേ. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ അറിഞ്ഞു കൊണ്ടു ചെന്നു ചാടിയതാണ്.

പകലാണേല്‍ ഇഷ്ടം പോലെ ടൈം. മാന്ദ്യകാലമായതു കൊണ്ടു തല്ക്കാലം സാങ്കേതികപഠന പരിപാടികളൊക്കെ മാറ്റിവെച്ചു. പണ്ടു ചുമ്മാ കുത്തിവരച്ചു നടന്നതൊക്കെ ഒന്നു refresh ചെയ്യാം എന്ന് കരുതി ഒരു ഗുരുവിനെയും അന്വേഷിച്ചു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചു കാലമായി. വര പഠിക്കുമ്പോള്‍ വരയ്ക്കാന്‍ അറിയുന്നോരെ വേണമല്ലോ പോയിക്കാണാന്‍. നോക്കണേ കാര്യം, നമ്മടെ ടൈംമിങ്ങിനു പോകാന്‍ പറ്റിയ ഒരു സ്ഥലവും കണ്ടില്ല.

അപ്പോഴാണ് സുഹൃത്തിന്റെ തലയില്‍ ഒരു ഗമണ്ടന്‍ ഐഡിയ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുന്നത്. മ്യൂസിക്‌ക്ലാസിനു പോയാലോ..? അങ്ങോരാണേല്‍ കുറച്ചു മാസം ഗിറ്റാര്‍ പഠനവുമായി കുറച്ചു കാലം നടന്നതുമാണ്. ഐഡിയ കൊള്ളാം. എനിക്കാണേല്‍ വയലിന്‍ പഠിച്ചാല്‍ കൊള്ളാമെന്ന് പണ്ടേ തോന്നിയതുമാണ്.
പിന്നെല്ലാം 'ആറാം തമ്പുരാനില്‍' ലാലേട്ടന്‍ പറഞ്ഞതു പോലെ.

ലത് പഠിക്കാനുള്ള മോഹവുമായി കുറെയോന്നുമില്ല; കുറച്ചു അലഞ്ഞു. പറഞു കേട്ട ഒരു സ്ഥാപനത്തില്‍ പോയി നോക്കി. നമ്മടെ ഭാഗ്യം നോക്കണേ. ഞങ്ങള്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ അവിടെ ക്ലാസും മ്യൂസിക്‌ ഷോപ്പും ഉള്‍പെടെയുള്ള കെട്ടിടം പൊളിച്ചടുക്കുവാണു. എന്തൊരു ഐശ്വര്യം !!!

നമ്മളങ്ങനെ വെറുതെ വിടുമോ ? വീണ്ടും സിംഹത്തിന്റെ മടയും അന്വേഷിച്ചു നടന്നു. അവസാനം കണ്ടു പിടിച്ചു. ദാണ്ടെ നമ്മടെ താവളത്തിന്റെ തൊട്ടടുത്ത്‌ തന്നെഒരു 'കൊക്ക'. ടീച്ചറോട് കാര്യം പറഞ്ഞു.
"ടീച്ചറെ എ ബി സി ഡി പോലും അറിയില്ല."

വയലിനാണ് പഠിക്കേണ്ടത് എന്നങ്ങു പറഞു.
"വയലിന്‍ കുറച്ചു വിഷമമാണ്. പക്ഷെ പഠിച്ചാല്‍ വളരെ നല്ലതാണു". ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാനും അറിഞ്ഞത്. 'Violin is Queen of Music'. തന്നെ തന്നെ, ക്വീന്‍ ആയാലും കിങ്ങായാലും പഠിക്കുന്നത് നമ്മളല്ലേ.!

അങ്ങനെ സുഹൃത്ത് ഗിറ്റാരിനും ഈയുള്ളവന്‍ വയലിനും പഠിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. കാശുള്ളത് കൊണ്ടു ഓട്ടക്കാലണ തപ്പേണ്ടി വന്നില്ല.
ആദ്യ ദിവസം തന്നെ ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞു "വയലിന്‍ ഇപ്പോള്‍ മേടിക്കേണ്ട. പഠിച്ചതിനു ശേഷം നല്ലത് നോക്കി മേടിക്കാം." എന്ന് വച്ചാല്‍ വെറുതെ കാശു കളയണ്ട എന്നര്ത്ഥം. ടീച്ചര്‍ക്ക് അപ്പോഴേ നമ്മളെ മനസ്സിലായി.

ലൈനടിക്കാന്‍ വരുമ്പോള്‍ പെണ്‍കുട്ട്യോള്‍ ഓടി മാറുന്നത് പോലെ ലത് എന്നില്‍ നിന്നും അകന്നു പോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു ഇതു വരെ. പക്ഷെ നമ്മളാരാ മോന്‍. ഇപ്രാവശ്യം കൊണ്ടേ പോകൂഎന്നങ്ങു തീര്‍ച്ചയാക്കി. (അല്ലേലും ദുര്‍ബുദ്ധി തോന്നാന്‍ അധികം സമയം വേണ്ടല്ലോ!)

അങ്ങനെ ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങി. അടിത്തറ കെട്ടിതുടങ്ങിയപ്പോഴേ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പിച്ചു. ഇതു എന്നെയും കൊണ്ടേപോകൂ. പക്ഷെ കൂടെ പോകാന്‍ നമ്മള്‍ തയ്യാറാണെങ്കില്‍ പിന്നെ no worries.. ശരിക്ക് പറഞ്ഞാല്‍ വയലിന്‍ എന്റെ വഴിയിലേക്കു വരില്ലെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അതിന്റെ വഴിയേ പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. കൊക്കയില്‍ വീണാല്‍ പിന്നെ രക്ഷയില്ലല്ലോ.


ബാലഭാസ്കരാകുമോ അതോ '
കസ്തൂരിമാനിലെ' കുഞ്ചാക്കോ ബോബനെ പോലാകുമോ എന്നൊന്നും തീര്‍ച്ചയില്ല. പക്ഷെ, ചുമ്മാ കിനാവ് കാണാന്‍ നമ്മളെന്നാത്തിനാ മടിക്കുന്നതു . ദാണ്ടെ ബഹുമാന്യനായ ശ്രീ അബ്ദുല്‍ കലാം പറഞ്ഞതു പോലെ ചുമ്മാ അങ്ങ് സ്വപ്നം കാണുക തന്നെ.

അങ്ങനെ ഞാന്‍ സംഗീതം എന്റെ 'ജന്മാവാകാശം' എന്ന മുദ്രാവാക്യവുമായി മുന്നോട്ടു പോകാന്‍തീരുമാനിച്ചു. എപ്പോഴാണാവോ നാട്ടുകാര്‍ എന്റെ ജന്മാവകാശത്തില്‍ "കൈ" വയ്ക്കുന്നത്. ഒരു വയലിന്‍പ്രതിഭയെ നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ നോക്കിയാല്‍ നിങ്ങള്ക്ക് കൊള്ളാം.

linkwithin

Related Posts with Thumbnails

Cyberjalakam

ജാലകം