Wednesday, July 28, 2010

അപരിചിതര്‍


ഇന്ന് ഞാനെന്റെ വാതിലുകള്‍ 
ഇറുക്കെ കൊട്ടിയടച്ചു
ആരും കടക്കാതെ, കാണാതെ
തള്ളിത്തുറക്കാതിരിക്കാന്‍  

എന്റെതു ഒറ്റവാതിലുള്ള ഒരു മുറിയായിരുന്നു
കാറ്റു കടക്കാന്‍ ജനലുകളില്ലാതെ...
വാതില്‍ ഞാന്‍ പാതിയേ തുറക്കാറുള്ളൂ.
പേടിയല്ല; എനിക്കും അതായിരുന്നു സൗകര്യം.
 

വരുന്നോരെന്റെ സ്നേഹിതര്‍, പിന്നെ
വഴി പോന്നോരും വഴി ചോദിക്കുന്നോരും,
അവരും വാതില്‍ പാതിയെ തുറക്കാറുള്ളൂ
അടക്കാനെളുപ്പത്തിനോ  എന്തോ.

വരുന്നോരെനിക്കറിയാത്തോര്‍; ഞാനാദ്യമായ്
കാണുന്നോര്‍, അപരിചിതര്‍.
പിന്നെ, പേരും നാളും പറഞ്ഞ്,
മുഖം നോക്കാതെ ചങ്ങാത്തം കൂടിയോര്‍
 

വന്നോരെല്ലാം വിരുന്നുകാര്‍;
അവര്‍ ഒപ്പം നിന്നു ചിരിച്ചു.
വെളിച്ചം പോയിരുള്‍ വന്നപ്പോളവര്‍ 
എന്നെ തനിച്ചാക്കി പുറത്തുപോയി.

നിഴല്‍ വീണ വഴിയിലൂടെ നടന്ന്,
ഒന്നും രണ്ടും പറഞ്ഞ്, പിണങ്ങിയും
പിന്നെയെപ്പോഴോ താനെ ഇണങ്ങിയും
കൂട്ടം പിരിയാതെ നടന്നോര്‍.

ഓട്ടത്തിനിടക്ക്‌ കാലിടറി,
കൈയും മെയ്യും വയ്യാതെ നിന്നപ്പോള്‍
തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ ലക്‌ഷ്യം നേടിയോര്‍,
അവര്‍ എന്നെ കണ്ടില്ല, നോക്കിയതുമില്ല


എനിക്ക് താങ്ങാന്‍, പിടിക്കാന്‍ 
ഒരു തോലും കിട്ടിയില്ല, ഞാന്‍ കണ്ടില്ല 
കിട്ടിയതൊക്കെ പാഴ്ക്കൊമ്പുകള്‍;
അവയെന്നെ താങ്ങായ് കണ്ടു   


ചിരിച്ചു നിന്നവര്‍, കൂടെ കളിച്ചവര്‍
മഴവെള്ളം വന്നപ്പോള്‍ എന്റെ തോളില്‍ കയറിയവര്‍
കൊടുങ്കാറ്റു വന്നപ്പോള്‍ അവര്‍
എന്നെ വിട്ടു വന്മരങ്ങള്‍ തേടിപോയി


എന്റെ വാതിലുകള്‍ ഞാനടച്ചിരുന്നി-
ലൊരിക്കലുമിതുവരെ
എല്ലോര്‍ക്കും കടക്കാന്‍; ഇരിക്കാന്‍ 
എന്റെ ശിഖരങ്ങളില്‍ കൂടാന്‍...

എന്നിട്ടും ഞാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ 
എനിക്ക് മുമ്പിലടഞ്ഞ വാതിലുകള്‍
തുറക്കാത്ത, കാരിരുമ്പിന്റെ
മണിചിത്രത്താഴിട്ടു  പൂട്ടിയവ

ചിലത് ഞാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍,
എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ അടഞ്ഞുപോയി,
കാണാതിരിക്കാന്‍, അറിയാതിരിക്കാന്‍ 
കറുത്ത ജാലകവിരിയിട്ടു മൂടിയവ


എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കാന്‍, പറയാന്‍
അവയ്ക്ക് പിന്നില്‍ എന്റെ മാത്രം
വിരുന്നുകാര്‍-ഞാന്‍ അങ്ങനെ 
തെറ്റിദ്ധരിച്ചു

ഞാനും വാങ്ങി, നല്ലൊരു പൂട്ട്‌,
എന്റെ വാതിലുകള്‍ അടച്ചു
ചാവി എന്റെ കുളത്തിലെ മീനുകള്‍ക്ക് 
എറിഞ്ഞുകൊടുത്തു.

Monday, July 26, 2010

ചില 'മുടി'ഞ്ഞ ചിന്തകള്‍



ആരെന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും സൗന്ദര്യത്തിന്റെ കാര്യം വരുമ്പോള്‍ എല്ലാരും ഒറ്റക്കെട്ടാകും. ആണായാലും പെണ്ണായാലും. അതിന് വലുപ്പചെറുപ്പഭേദമില്ല. സൗന്ദര്യത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ തിയറി പറഞ്ഞു നടന്നവരെ നമ്മളെത്ര കണ്ടതാ. ലെവന്മാരോക്കെ പറഞ്ഞ പറച്ചില്‍ കേട്ടാല്‍ ഹെന്റമ്മോ..!!
ഉദാഹരണത്തിന്, പെണ്ണ് കാണാന്‍ പോകുന്നവര്‍ക്ക് സൌജന്യ ഉപദേശം കൊടുതതിങ്ങനെ, " പെണ്ണിന്റെ സൌന്ദര്യത്തിലല്ല കാര്യം, പിന്നെയോ.. സ്വഭാവം , ഗുണം മണം .. "
അല്ല പിന്നെ, ഇവന്മാരൊക്കെ പെണ്ണ് കാണാന്‍ പോയപ്പോഴോ, ദാണ്ടെ കിടക്കുന്നു താഴെ...
പെണ്ണിന്റെ മൂക്ക് നീണ്ടതാണ്, മുടി ചുരുണ്ടതാണ്, കണ്ണിനു ഐശ്വര്യറായിയുടെ അത്ര സ്റ്റൈല്‍ ഇല്ല... പിന്നെ ആകെ പിടിച്ചത് പെണ്ണിന്റെ അനിയത്തിയെ ആണ് !!!. കൈ വച്ചാല്‍ ചെറുക്കന്‍ തീര്ന്നു പോകുമെന്ന് കരുതി ആണോ എന്തോ പെണ്‍വീട്ടുകാര്‍ അന്ന് വെറുതെ വിട്ടെന്ന് വാല്‍ക്കഷ്ണം.
ക്ഷമിക്കണം, പറഞ്ഞങ്ങു കാടു കയറി പോയി. പറഞ്ഞു വന്നത് ഇത്രയേ ഉള്ളൂ. ഓരോ ജന്തുജാലവും അതിന്റെ ഇണയെ ആകര്‍ഷിക്കാന്‍ ഒരു പരിധി വരെ സൌന്ദര്യത്തെ കൂട്ട് പിടിക്കുന്നു എന്നാണ് അറിവ്. (ഞാനറിഞ്ഞിടത്തോളം അതങ്ങനെയാണ്). മനുഷ്യന്റെ കാര്യത്തില്‍ അതിന്റെ ബലത്തില്‍ മാത്രം പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നോരും ഉണ്ട്.
പെണ്ണുങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്‍ ബ്യൂട്ടിക്ലിനിക്കുകള്‍ സഹായതിനെതിയപ്പോഴും പാവം ആണുങ്ങള്‍ ബാര്‍ബര്‍മാരുടെ കരവിരുതില്‍ സംതൃപ്തി അടയേണ്ടി വന്നു. (ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ക്കിടയില്‍ നടത്തിയ സര്‍വേ പ്രകാരം വെറും 7.53% ആണുങ്ങള്‍ മാത്രമെ "ബ്യൂട്ടിപാര്‍ലര്‍" സൌകര്യങ്ങള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നുള്ളു!!! ഹും ഇതു പെണ്ണുങ്ങളെ ശരിക്കും ഞെട്ടിക്കുന്ന ഒരു സംഗതി ആണ് അല്ലെ ?) എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ നമ്മള്‍ ആണുങ്ങളുടെയൊക്കെ സെറ്റപ്പും ഗെറ്റപ്പും ഈ പറഞ്ഞ ബാര്‍ബര്‍മാരുടെ കൈയ്യിലാണ് കിടക്കുന്നത് അല്ലെ..?
(ഈ "ബാര്‍ബര്‍" എന്ന വിളി ആരെയും നോവിക്കാനല്ല എന്ന് ആദ്യമേ പറയട്ടെ.)

ഈയുള്ളവനും ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഇച്ചിരി, അല്ല കുറച്ചേറെ തന്നെ ശ്രദ്ധ കൊടുക്കാറുണ്ട്. ഹെയര്‍സ്റ്റൈലില്‍ മാത്രം പിടിച്ചു നില്ക്കാന്‍ പറ്റില്ലെങ്കിലും ബാക്കിയുള്ള വൃത്തികേടുകള്‍ കുറച്ചൊക്കെ മറച്ചു പിടിക്കാന്‍ കഴിയുമല്ലോ എന്നൊരാശ്വാസം . പൊട്ടു കുത്തിയാല്‍ നോക്കുകുത്തിക്കും കാണില്ലേ ഒരു ചന്തം, ഏത്..?

അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഈയൊരു കാര്യത്തില്‍ ആരും അത്ര വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാറില്ല എന്നാണറിവ്. അത്തരം വിട്ടുവീഴ്ചകള്‍ കാരണം നാണം പോയ 'കോര്‍ണര്‍' നോക്കി അടിയന്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ നടക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുമുണ്ട്.
സ്ഥിരമായി പോകുന്ന 'മുടിവെട്ട്' കടയില്‍ ഒന്നില്‍ കൂടുതല്‍ ബാര്‍ബര്‍മാരുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കൃതാവ് ചേട്ടനാണ് സ്ഥിരമായി എന്നെ കുട്ടപ്പനാക്കിയിരുന്നത്. നമ്മളാണെങ്കില്‍ കുറെ നിര്‍ദേശങ്ങളൊക്കെ നല്കി അങ്ങനെ ചാരി കിടക്കും.
"ചേട്ടാ, പിറകില്‍ ഇച്ചിരി പറ്റിച്ചു വെട്ടിയെക്കണം കേട്ടോ.., ഈ കൃതാവ് അധികം ഇറക്കി കട്ട് ചെയ്യേണ്ട കേട്ടോ. "
എന്നതൊക്കെ പറഞ്ഞാലും പുള്ളി തോന്നിയ പടി കട്ട് ചെയ്യും. എന്നാലും ആകെ മൊത്തം നല്ല സ്റ്റൈല്‍ ആക്കി തരും.ഇച്ചിരി വെള്ളമൊക്കെ തലയില്‍ സ്പ്രേയ്‌ ചെയ്തു ആകെ ഒന്നു മസ്സാജും ചെയ്യും.

മിക്കവാറും പുള്ളി ഇല്ലെങ്കിലോ അതല്ല പുള്ളി free അല്ലെങ്കിലോ ഈയുള്ളവന്‍ പതുക്കെ പിന്‍വലിയാറാണ് പതിവു. വെറുതെ എന്നാത്തിനാ risk എടുക്കന്നത്.
ചുമ്മാ മൊബൈല് എടുത്തു ഒരു വിളിയാണ്.
"എടേയ്‌ ഞാന്‍ ഇവിടെ പുളിമൂട് ജംഗ്ഷനിലുണ്ട്.......എന്ത് ? ഇപ്പോള്‍ തന്നെ വരണോ? .... മുടി വെട്ടിയിട്ട് വന്നാല്‍ പോരെ..? ഒരു 10 മിനിട്ട്......അങ്ങനെയാണോ..? എങ്കില്‍ നീ അവിടെ നില്ല്. ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട് വരാം. "
എന്നിട്ട് തിരിഞ്ഞൊരു നടത്തം. വാതില്‍ക്കല്‍ മറ്റേ അണ്ണന്‍ ഇങ്ങനെ നില്ക്കും.
(ഈ നമ്പര്‍ ഇറക്കുമ്പോള്‍ മൊബൈല് സൈലെന്റ്റ്‌ മോഡില്‍ ഇട്ടില്ലേല്‍ ആകെ നാണം കേടും കേട്ടോ.)

അന്ന് പക്ഷെ മുടി വെട്ടിയെ തീരൂ എന്നൊരു പ്രശ്നം ഉണ്ടായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് വീട്ടില്‍ പോകേണ്ടതാണ്. നാട്ടില്‍ പോകുന്നതല്ലേ ഇച്ചിരി മെനയായി പോകാമെന്ന് കരുതി. പക്ഷെ നമ്മടെ കൃതാവ് ചേട്ടന്‍ ആ പരിസരത്തെങ്ങും കാണാനുമില്ല. വേറൊരു പുതിയ ചേട്ടന്‍ 'കൊല'കത്തിയൊക്കെ പിടിച്ചു നില്പ്പോണ്ട്.
"കട്ടിങ്ങാണോ ഷാവിങ്ങാണോ സാറെ". 'സാറെ' വിളിയില്‍ ഞാനിത്തിരി സുഖം പിടിച്ചെങ്കിലും എന്റെ വീക്നെസ്സില്‍ കത്തി വച്ചുള്ള ആ ചോദ്യം എനിക്കിച്ചിരി കൊണ്ടു. അവിടേം ഇവിടേം സെന്റിമീറ്റര്‍ ഗ്യാപ്പില്‍ വളര്‍ന്ന, പത്തും പത്തും ഇരുപത്തഞ്ചു രോമങ്ങളുള്ള താടി നോക്കിയാനവന്‍ ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചത്. ഹും എനിക്ക് തന്നെ കട്ട് ചെയ്യാന്‍ അത് തെകയത്തില്ല. അപ്പോഴാ...
"കട്ടിംഗ് മതി ചേട്ടാ".
അങ്ങോരു മുണ്ട് കൊണ്ടു 'വെള്ള പുതപ്പിക്കുമ്പോള്‍' ഞാന്‍ ഒരിക്കലും ഓര്‍ത്തില്ല ഇതു ഇത്രേം വലിയ ഒരു കൊലയകുമെന്നു. ഈയുള്ളവന്‍ സ്ഥിരം നിര്‍ദേശങ്ങള്‍ നല്കാന്‍ തുടങ്ങി.
"ചേട്ടാ, പിറകില്‍ ഇച്ചിരി പറ്റിച്ചു വെട്ടിയെക്കണം കേട്ടോ.., ഈ കൃതാവ് അധികം ഇറക്കി കട്ട് ചെയ്യേണ്ട കേട്ടോ. മുന്‍പില്‍ കുറച്ചു നീളം കുറച്ചാല്‍ മതി." അങ്ങോരു എല്ലാം തല കുലുക്കി സമ്മതിച്ചു.

സത്യം പറയാമെല്ലോ, അങ്ങോരു തലയില്‍ കൈ വച്ചപ്പോഴേ നമ്മള്‍ പാതി മയക്കത്തിലായി.
(അതല്ലേലും തലയ്ക്കു വല്ല പണിയും വരുമ്പോള്‍ എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് മയക്കം വരും. പണ്ടു സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം തൊട്ടാണ് ഈ അസുഖം ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത് കേട്ടോ. )

"ഇങ്ങനെ മതിയോ..?" അങ്ങോരുടെ ചോദ്യം കേട്ടാണ് മയക്കത്തില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ന്നത്. ഞാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ഏതാണ്ട് എന്നെ പോലോരുത്തന്‍ എന്നേം നോക്കിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ തലയില്‍ വെളിച്ചം വരാന്‍ കുറച്ചുകൂടി സമയമെടുത്ത്. ഒരു മിന്നല്‍ പിണര്‍. "എന്റെ ദൈവമേ.." അത് ഞാന്‍ തന്നെ. മൂക്കും കണ്ണും എല്ലാംഓക്കേ. പക്ഷെ മുടി.??? ശരിക്കും ഒരു 'സൂര്യമാനസം' സ്റ്റൈല്‍.

ഞാന്‍ കരയാന്‍ വെമ്പുന്ന മുഖത്തോടെ അങ്ങോരെ നോക്കി. അങ്ങോരാനെന്കില്‍ , ' പറക്കുതളിക' സിനിമയില്‍ ദിലീപ് 'താജ് മഹല്‍' പണിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന മാതിരി ഒരു ചിരിമായി നില്‍പ്പാണ്.
"ദൈവമേ ഇതുമായി എങ്ങനെ നാട്ടില്‍ പോയി മറ്റുല്ലോരുടെ മുഖത്ത് നോക്കും. "

എന്റെ കഴുത്ത് കാണിച്ചു "ആ കത്തി കഴുത്തില്‍ അങ്ങ് കുത്തിയിറക്കിയാട്ടെ " എന്ന് പറയാനാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. കാശും കൊടുത്തു ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കണ്ട കണ്ണാടിയിലൊക്കെ ഒന്നു ട്രൈ ചെയ്തു. ഒരുരക്ഷയുമില്ല. എല്ലാം ഒരേ പോലെ. അപ്പോള്‍ കുഴപ്പം കണ്ണാടിക്കല്ല; എന്റെ മുടി തന്നെയന്നു ഉറപ്പായി. പിന്നെഒരൊറ്റ നടത്തം.'പോനാല്‍ പോകട്ടും പോടാ' . അല്ലാതെ Gulfgate-ഇല് പോയി മുടി പിടിപ്പിക്കാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ.

പിന്നെ ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് സംഗതി ഒന്നു നേരെ ആയതു. ഏതായാലും അതോടെ നമ്മള്‍ ആദ്യംപറഞ്ഞ 'വിട്ടുവീഴ്ച' ഞാന്‍ ചെയ്യാറില്ല.
നമ്മളെന്നാത്തിനാ വെറുതെ കണ്ണാടിയെ പേടിപ്പിക്കുന്നത്‌..

Wednesday, July 21, 2010

അപ്പു


അപ്പു ഇന്നലെയും വന്നിരുന്നു. അവനെക്കാള്‍  ഇരട്ടി വലുപ്പമുള്ള പലഹാര കോട്ടയും ചുമന്നു വരുന്നത് കാണുമ്പോഴേ മനസ്സ് നോവും. ഈ പത്തു വയസ്സിനുള്ളില്‍ ഇത്രയും വേദനയും അനുഭവങ്ങളും ഒരാള്‍ക്കും കാണില്ല. മനോനില തെറ്റിയ ഒരു സ്ത്രീയോടൊപ്പം റെയില്‍വേ സ്റെഷനില്‍ എത്തിയതാണ്. മകനാണെന്നോ ഒന്നും അറിയില്ല. അവനു നാക്കുറച്ച, ബുദ്ധി വച്ച കാലം മുതല്‍ക്കേ  അവന്‍ "അമ്മാ" എന്ന് വിളിക്കുന്നു. 

"അണ്ണാ, ഞാനോര്‍ത്തു അണ്ണന്‍ പോയെന്നു. ചായപീട്യെലെ സാമിയെട്ടന്‍   പറഞ്ഞു അണ്ണന് വേറെ ജോലി കിട്ടീന്നു. ശരിയാ ?"


ഞാന്‍ തലയാട്ടി. സാറേ എന്ന് വിളിക്കരുത് എന്ന് പറഞ്ഞതിന് ശേഷം അവന്‍ തന്നെ കണ്ടെത്തിയതാണ് അണ്ണന്‍ വിളി.

അവന്‍ എന്റെ നേര്‍ക്ക്‌ ഒരു പൊതി എടുത്തു നീട്ടി. 
"എന്താ ഇത് ?"
"സ്പെഷലാ, അണ്ണന്‍ വീട്ടിലേക്കു പോവ്വ്വല്ലേ, മിനിയേച്ചിക്കാ. എന്റെ അന്വേഷണം പറയണം"

അവനിത് വരെ കാണാത്ത അവന്റെ ചേച്ചിക്കുള്ള സമ്മാനം.
റെയില്‍വേ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ ഇരുണ്ട മൂലയില്‍ വച്ചു മനോനില തെറ്റിയ ആ സ്ത്രീക്ക് "ആരോ"സമ്മാനിച്ച അവന്റെ അനിയത്തികൊച്ചു തണുപ്പ് പിടിച്ചു മരിച്ചു പോയപ്പോള്‍; കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍ ഭാവനയില്‍ പറഞ്ഞ ഒരു കഥാപാത്രം. പിന്നെയെന്തോ സത്യം പറയാന്‍ തോന്നിയില്ല. മിനിയേച്ചിയും വിശേഷങ്ങളും അവനു സന്തോഷമാണെങ്കില്‍  എന്തിനു തിരുത്തണം എന്ന് തോന്നി. 

ഞാന്‍ പിന്നെയും കുറെ പലഹാരങ്ങള്‍ വാങ്ങി. 

"സാമിയെട്ടന്റെ കയ്യില്‍ അണ്ണന്റെ പുതിയ നമ്പര്‍ കൊടുക്കണം കേട്ടോ. ഞാന്‍ എപ്പോഴേലും വിളിക്കാം. "

കൂടുതല്‍ കൊടുത്ത കാശ് തിരികെതന്നെ തന്നു വെളുക്കെ ചിരിച്ചു അവന്‍ നടന്നു പോയി. 
"അച്ചപ്പം, അരിനുറുക്ക്, പപ്പടവടാ....."

ആ വിളി റോഡിലൂടെ അലിഞ്ഞുചേര്‍ന്ന് വാഹനങ്ങളുടെ ഇരമ്പലില്‍ കേള്‍ക്കാതായി.

Friday, July 02, 2010

കുറ്റിപെന്‍സില്‍


(പഴയൊരു പോസ്റ്റ്‌ ആണ്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം പഴയ ചില കൂട്ടുകാരുമായി സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ചില ഓര്‍മ്മകള്‍ തികട്ടി വന്നു.  ഒന്ന് കൂടി നന്നാക്കി പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാം എന്ന് തോന്നി. വായിച്ചവര്‍ ക്ഷമിക്കുക.)
 

ഞാനത് കണ്ടത് മേശവലിപ്പിലായിരുന്നു,
പാര്‍ക്കര്‍ പേനയുടെ കറുത്ത പെട്ടിയുടെ അരികില്‍
നാലാം ക്ലാസ്സിലെ ഓര്‍മ്മകള്‍ അയവിറക്കി
കണ്ണും പൂട്ടി ഇരിക്കുന്നു.

ആയ കാലത്ത് ചില്ലറക്കാരനായിരുന്നില്ല;
നീളത്തില്‍ കറുപ്പും ചെമപ്പും വരകളുള്ള,
അറ്റത്തൊരു മായ്ക്ക് റബ്ബറിന്റെ തൊപ്പി വച്ചു
"ഗള്‍ഫ്" പത്രാസ്സു കാട്ടിയവന്‍

വാപ്പയുടെ പത്രാസ്സു കാട്ടാന്‍
സുബൈദ തന്നതായിരുന്നു അത്.
നാല് മഷിതണ്ടുകള്‍ പകരം കൊടുത്തു
ഞാനപ്പോഴേ കടം വീട്ടി കേട്ടോ.

ഇളയമ്മാവന്റെ പേനക്കത്തി കൊണ്ടു
വിരല് മുറിയാതെ അറ്റം കൂര്‍പ്പിച്ചു,
പുസ്തകകൂട്ടത്തിനിടയില്‍ ഏട്ടന്റെ
പഴയ ജ്യോമട്രി ബോക്സ്സിലായിരുന്നു അത്.

നാലാം ക്ലാസ്സില്‍, നാല് വര കോപ്പി എഴുതാന്‍
രാമചന്ദ്രന്‍ മാഷ് പറഞ്ഞപ്പോള്‍
എബിസിഡിയുടെ വളവുകളും മൂലകളും
നാലുവരയില്‍ കവിയാതെ കുറിച്ചിട്ടതാണ്.

'തറ' യും 'പന' യും കൂട്ട് പിടിച്ചത്
സീ-എ-ടി ക്യാറ്റ് -നെയും ആര്‍-എ-ടി റാറ്റ്-നെയും.
കൂട്ടിയെഴുതാന്‍ പഠിച്ചപ്പോള്‍
ആദ്യം തോന്നിയ പേരു സുബൈദ എന്നായിരുന്നോ ?

സുബൈദയെയും എന്നെയും ചേര്‍ത്ത്
മതിലില്‍ എഴുതിയവനെ കുത്താന്‍
ഇതിനെക്കാള്‍ നല്ലോരായുധം എനിക്ക് കിട്ടിയില്ല;
അവനെഴുതിയത് എനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും.

നാലാം ക്ലാസ്സ് തീരും മുന്പേ പെന്‍സിലും
വെള്ളിതിളക്കമുള്ള പേരിന്റെ
മുക്കാല്‍ ഭാഗവും പേനക്കത്തി തിന്നുതീര്‍ത്തു
ഒപ്പം മായ്ക്ക് റബ്ബറിന്റെ തൊപ്പിയും.

സുബൈദ വീണ്ടും പെന്‍സിലും പേനയും
തന്നു; പകരം കൊടുക്കാന്‍ മഷിതണ്ടുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കുറ്റിപെന്‍സില്‍ അച്ഛന്റെ മേശവലിപ്പില്‍
കൂടു മാറിയ കാര്യം ഞാനറിഞ്ഞതുമില്ല.

പാര്‍ക്കര്‍ പേനയെടുത്ത് കീശയില്‍ തിരുകി
"ഇങ്ങള് എബ്ടായിരുന്നു ?"
വരാന്തയില്‍ ഇളയ കുഞ്ഞിനെയും ഒക്കത്ത് വച്ചു
സുബൈദ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു.

linkwithin

Related Posts with Thumbnails

Cyberjalakam

ജാലകം